Terwijl velen van ons de zomer doorbrengen aan het water of op de camping met vrienden, heeft Smartwool-atleet Rob Krar een andere keuze gemaakt. Rob is gestart met de Leadville Challenge, een serie van vijf hardloop- en mountainbikewedstrijden met in totaal 282,4 mijl en 42.369 voet hoogteverschil. We spraken Rob over hoe de wedstrijden verlopen en hoe hij naar de rest van de zomer kijkt.
Waarom ik deze ongelooflijke uitdaging ben aangegaan
Leadville heeft door de jaren heen een bijzondere plek in mijn hart gekregen. Tijdens een van mijn eerste trailruns in 2009 liep ik over de Hope Pass op 3.840 meter hoogte—een ervaring die diepe indruk op mij maakte. Later diezelfde dag sprak ik mijn eerste woorden met mijn toekomstige partner. In 2014 won ik er voor het eerst de 100‑mijlsrace. In 2018, minder dan een jaar na een zware knieoperatie, nam ik deel aan zowel de 100‑mijls mountainbikewedstrijd als, een week later, de 100‑mijls hardloopwedstrijd. Alles wat ik in Leadville heb meegemaakt, heeft mijn leven daadwerkelijk richting gegeven.
De Lead Challenge trok mij aan vanwege de zwaarte van het evenement: een kans om mijn kracht als hardloper te benutten en tegelijk mijn vaardigheden en doorzettingsvermogen op de mountainbike te testen. De toewijding die nodig is om de finish te halen, motiveert mij elke dag opnieuw.
Nu je ongeveer halverwege de zomer bent, wat waren enkele van je meest memorabele momenten op de trail? (een hoogtepunt en een dieptepunt)
In juni was ik baantjes aan het trekken in het zwembad terwijl ik herstelde van een stressfractuur in mijn scheenbeen en niet kon hardlopen richting de eerste races. Met spanning en twijfel reed ik naar Leadville voor de eerste wedstrijden van de serie: de Trail Marathon en de Silver Rush 50-mijl mountainbike. Hoe zou een maand cross-training zich vertalen naar het hoogste punt van de marathon op 4.000 meter of de technische MTB-trails? De races bleken net zo zwaar als verwacht. Ik moest glimlachen toen ik dacht aan een uitspraak van Ken Chlouber, oprichter van de Leadville-races: “Wat een prachtige dag om pijn te lijden”, terwijl we ons onder een strakblauwe lucht voortbewogen op een van mijn favoriete plekken ter wereld.
Nu je ongeveer halverwege de zomer bent, wat waren enkele van je meest memorabele momenten op de trail? (een hoogtepunt en een dieptepunt)
In juni was ik baantjes aan het trekken in het zwembad terwijl ik herstelde van een stressfractuur in mijn scheenbeen en niet kon hardlopen richting de eerste races. Met spanning en twijfel reed ik naar Leadville voor de eerste wedstrijden van de serie: de Trail Marathon en de Silver Rush 50-mijl mountainbike. Hoe zou een maand cross-training zich vertalen naar het hoogste punt van de marathon op 4.000 meter of de technische MTB-trails? De races bleken net zo zwaar als verwacht. Ik moest glimlachen toen ik dacht aan een uitspraak van Ken Chlouber, oprichter van de Leadville-races: “Wat een prachtige dag om pijn te lijden”, terwijl we ons onder een strakblauwe lucht voortbewogen op een van mijn favoriete plekken ter wereld.
Vooruitkijkend: hoe voel je je over de rest van de serie?
Hoewel ik bij de eerste twee races niet uitblonk, heb ik hard gewerkt met de middelen die ik had en ben ik blij dat ik ze heb uitgereden, gehavend maar niet gebroken. In de tijd tot het beslissende moment van de serie in augustus wordt het zoeken naar een delicate balans. Ik zal veel tijd in het zadel doorbrengen, niet alleen ter voorbereiding op de mountainbikerace van 100 mijl, maar ook als een mildere, minder belastende activiteit terwijl ik herstel van mijn blessure.
Ik heb altijd gedacht dat het voltooien van de Lead Challenge hard werken, een beetje geluk en een gezonde dosis karma vereist. Ik stel mijn theorie nu op de proef en kijk ernaar uit om verder het onbekende in te gaan.
Wat is jouw favoriete trailsnack?
Ik ontdekte een van de grootste geneugten van het leven tijdens een van mijn moeilijkste momenten bij de Western States Endurance Run van 2013. Het was mijn allereerste 100-miler en het op één na warmste jaar ooit. Onderaan de El Dorado Canyon, bij 42 °C en nog meer dan de helft van de race te gaan, kreeg ik een stukje gezouten watermeloen — en dat was pure zaligheid.
